Dit is ook een van de redenen dat Google als pay-off heeft gekozen: “Don’t be evil”, en dat de CEO zich een keer heeft laten ontvallen dat als je dingen hebt die je eigenlijk verborgen wilt houden voor anderen, je deze misschien helemaal niet zou moeten doen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik een groot fan ben van Google: ik heb een android, gmail account, wacht met smart op nieuwe Google diensten en baal er stiekum van dat ik niet wist wanneer de Google auto voorbij zou komen, zodat ik een leuke tekst op m’n raam had kunnen plakken. Google is m’n vriendje, zou je kunnen zeggen…

…totdat je alle feiten eens droog op een rijtje gepresenteerd krijgt. Dan bekruipt je onwillekeurig toch het gevoel van: “Hmm… okay, nu gaat het nog goed.. maar wat als de aandeelhouders anders besluiten?” Tijd om een andere telefoon te kopen? Of gewoon alleen nog maar als modelburger door het leven gaan, zodat Google niets negatiefs kan vinden..

Geeks die al ietsjes ouder zijn weten dat er veel is gebeurd in de afgelopen decennia. Voor alle historici en nostalgisch ingestelde mensen staat hier een mooi overzicht van opslagmedia over de laatste 60 jaar. Ik heb nog gewerkt met van die magnetische tapes, maar stam ‘uit de tijd van’ de 5¼ Floppy’s (die waar je een hoekje uit kon knippen om ook data op de achterkant te kunnen opslaan).

Mij is het niet duidelijk, maar ongeveer de meest bekeken is de Bohemian Rhapsody. Veel beter vind ik ‘Dust in the Wind‘ van Bob Beaker Dylan… Social Correction 2.0 ten top!

Want hoewel de laatste ontwikkelingen ons leven vaak enorm veel makkelijker maken, schuilt er ook een gevaar in de hoeveelheid data die wordt verzameld, opgeslagen, geanalyseerd en gedeeld. Facebook is bijvoorbeeld regelmatig onderwerp van het nieuws in verband met zijn privacy-regels. En niet voor niets heeft Google gister zijn privacy-statement hernieuwd of is er regelmatig berichtgeving over data-lekken of malicious software, of van phishing-apps op je smartphone!

Wat denken jullie dat de toekomst gaat worden: gaan we zo veel delen dat je meer over je vrienden te weten komt via Internet dan via een aantal goede gesprekken? Of denk je eerder dat privacy bescherming de ontwikkeling van sociale netwerken gaat tegenwerken? Moet de politie meer inzage krijgen in gegevens dan andere surfers, of is privacy uberhaupt geen issue (zoals de Google topman een paar weken liet ontvallen: als je bang bent voor je online profiel moet je misschien geen strafbare feiten plegen). Let’s discuss!

Want getallen zijn natuurlijk leuk en handig om te vergelijken, het nadeel blijft dat nummers niet echt ’spreken’. Tijd dus om ze in perspectief te plaatsen. Dit filmpje vind ik waanzinnig treffend, maar een collega blog publiceerde onlangs erg treffend een overzicht in 1 plaat(je):

Vroeger (en dat is in deze tijden eigenlijk al heel snel het geval) kon je je iPhone ook nog eens pimpen met een app als I-am-Rich. Iedereen kon hiermee zien dat je geld zat hebt, en daarom $1000,- betaalde voor een ehh.. plaatje.

Maar aangezien Apple die applicatie weer heeft verwijderd, moet je je patser-gedrag maar op een andere manier ventileren. En dat is precies wat je met de iPhone 3GS Supreme zou kunnen doen.

Een Britse ontwerper heeft deze telefoon namelijk gemaakt voor een Australische goudmijn-uitbater, en heeft erbij niet echt op de kleintjes gelet:
- gouden cover
- granieten bewaardoos
- Apple logo bestaande uit 50+ diamanten
- een zeldzame diamant als navigatie-knop

Kostprijs: iets meer dan 2 miljoen euro. Is ‘ie mooi? Nou, nee.. zeker niet met de standaard witte oordopjes. Wil ik hem hebben? Ja tuurlijk, tenminste, als iemand anders hem meteen voor dat bedrag van me overkoopt.

Orson Welles vertolkte in dit hoorspel de rol van journalist die een gewoon muziekprogramma op zondagavond plotseling onderbreekt met steeds meer verontrustende nieuwsberichten. Het eerste bericht was een melding over een vreemde explosies op Mars. Daarna over een Martiaanse cilinder die zou zijn neergestort bij New Jersey, en tenslotte over hoe deze aliens met hun geavanceerde machines een aanval begonnen. Het leger zou niets kunnen beginnen tegen deze Martianen. Al snel volgden er berichten over soortgelijke cilinders die elders in de Verenigde Staten zouden zijn geland. De machines zouden oprukken naar New York.

Veel luisteraars misten of negeerden het intro van het hoorspel, waarin duidelijk werd uitgelegd dat het om een verzonnen verhaal ging en dachten dat New Jersey echt door marsmannetjes werd aangevallen, waardoor een geweldige paniek uitbrak. Reservisten werden opgeroepen en de snelwegen liepen vast door vluchtende families. De volgende ochtend was dit voorpaginanieuws over heel de wereld. Orson Welles die naast het spelen van de hoofdpersoon ook hoorspel regisseerde, was op slag beroemd.

Het hoorspel was gebasseerd op H. G. Wells’ sciencefictionroman The War of the Worlds uit 1898. Naast de vele verfilmingen van dit boek is er door muzikant Jeff Wayne in 1978 een muziekalbum gemaakt met als titel Jeff Wayne’s Musical Version of The War of the Worlds. Op dit dubbelalbum wordt het verhaal uit dit boek verteld door acteur Richard Burton begeleid door enkele muzikale nummers. Naast het openingsnummer The Eve of the War is Forever Autumn waarschijnlijk het bekendste nummer en naar mijn mening het mooiste nummer het album. Het nummer wordt gezongen door Justin Hayward van The Moody Blues en is vanwege het legendarische hoorspel uit 1938 gekoppeld aan 30 oktober en daarom GeekFM Classic 3.44.

Links:
War of the Worlds Radio Documentary Part 1
War of the Worlds Radio Documentary Part 2

Wellicht dat dat ook de achterliggende idee is van het Humane LCD scherm. Mijn japans is een beetje roestig, maar een andere reden kan ik eerlijk gezegd niet verzinnen..