Jack White & Alicia Keys -Another Way to Die [youtube]

Voor het eerst in de geschiedenis is de soundtrack bij een James Bond-film een duet: Jack White en Alicia Keys zijn gestrikt om samen het thema bij de nieuwe Bond-film “Quantum Of Solace” te maken. Een bijzondere verfrissende en zeker verassende combinatie, een echte rock stem tegenover een van de krachtigste hedendaagse soulstemmen, die verrassend goed samen passen.

Jack White, die we kennen we als de zanger van The White Stripes en van the Raconteurs heeft “Another way to die” geschreven en daarmee is het geen standaard James Bond-song geworden. Het is qua structuur minder samenhangend dan te verwachten, maar het nummer bezit wel de juiste dreigende klank in combinatie met een fikse stoot seks-appeal die voor een James Bond film zo belangrijk zijn.

Heerlijk om Alica Keys weer eens met wat pit bezig te zien want na een paar mierzoete ballads leek ze wel heel erg de Mariah Carey kant op te gaan, maar met een meestergitarist als Jack White als partner kan het natuurlijk niet anders.

Net als voorgaande James Bond soundtracks is dit weer een verrassend keuze. Ik weet nog dat ik in 1985 zeer verbaasd was toen Duran Duran de soundtrack van “A view to a Kill” voor hun rekening nam. Na die tijd waren het ander grote namen als A-ha (The Living Daylights), Tina Turner (GoldenEye), Sheryl Crow (Tomorrow Never Dies) en (misschien wel de beste Bond soundtrack tot nu toe) Madonna (Die Another Day) die White en Keys voorgingen.

Stephen Ray Vaughan – Crossfire [youtube]

De GeekClassic hoeft niet altijd een grote hit te zijn, soms is het gewoon een reden om muziek, een artiest of band onder de aandacht te brengen. Deze week heb ik zo een reden want op 3 oktober 1954 werd in Dallas Texas Stephen Ray Vaughan geboren.

Vaughan leeft een heftig maar kort leven met drugs en drank verslaving maar ook met muzikale hoogtepunten zoals samenwerking met David Bowie, Eric Clapton, Dick Dale, Jennifer Warnes en Stevie Wonder.

Op 26 augustus 1990 staat gitarist Stevie Ray Vaughan in East Troy, Wisconsin, op het podium met onder andere Eric Clapton, Buddy Guy, en Robert Cray. Na afloop van het concert staan een aantal helikopters klaar om de stergitaristen weer naar de “bewoonde wereld” te vervoeren. Stevie Ray Vaughan’s helikopter zal daar nooit aankomen, maar crasht vlak na de start. Vaughan wordt slechts 35 jaar, maar staat desondanks in de boeken als één van de beste en invloedrijkste (blues)gitaristen van de afgelopen decennia. Een gitarist die wereldwijd doorbreekt door zijn prachtige gitaarwerk op David Bowie’s album Let’s Dance, maar ook solo en met z’n begeleidingsband Double Trouble maakt hij indruk op vooral gitaarliefhebbers over de hele wereld.

Crossfire is één van de vele nummers van Stephen Ray Vaughan waarin zijn weergaloze gitaar sound te horen is.

Voor mij is Stevie Ray Vaughan samen met Prince en Jimmy Hendrix de beste gitarist welke ik tot nu toe gehoord heb en ik ben erg benieuwd wat jullie favoriete gitarist is en wat jullie van Stevie Ray Vaughan vinden.

Hurt – Johnny Cash [You tube]

Op 12 september 2003 overleed Johnny Cash op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van suikerziekte. In het jaar voorafgaand aan zijn dood maakt Cash een wondermooie cover van het Nine Inch Nails nummer “Hurt”. Cash noemde dit nummer “The best anti-drug song I ever heard” en speelde het meer dan 100 keer voordat hij het eind 2002 opnam voor zijn laatste studioalbum.
“Hurt” is geschreven door Trent Reznor de zanger van Nine Inch Nails die het nummer in 1994 opnamen voor hun derde studio album “The Downward Spiral”. Reznor was in eerste instant “not amused” toen hij hoorde dat dit zeer persoonlijke nummer gecoverd werd, maar gaf later toe dat hij de uitvoering van Cash mooier vond dan die van z’n eigen band. (Geekfactje: Trent Reznor componeerde ook de muziek voor de computergame Quake)

De video voor deze single heeft vele prijzen gewonnen en toont een broze en ziekelijke Cash, zonder make-up, getooid in zijn gebruikelijke zwarte outfit, terwijl hij thuis gitaar en piano speelt. Daartussen werden beelden verweven van  “The Man in Black” tijdens zijn hoogdagen.

Zelf vind ik het niet alleen één van de beste covers ooit gemaakt, maar ook één van de allermooiste nummers ooit opgenomen. Er zijn maar weinig nummers die mij, al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde, zo raakte als deze pijnlijke treurzang van deze legendarische countryzanger.

Nadat Cash zijn versie van dit nummer uitgebracht is het door vele andere artiesten gecoverd, onder ander Tori Amos, Eddie Vedder (Pearl Jam), Sheryl Crow en zelfs door Kermit de Kikker

Een nieuwe selectie van 3 nieuwe songs van deze week!
Elke vrijdagavond live @ Geekfm.com.

1. Jamie Lidell – Little bit of feel good
2. The ting tings – shut up and let me go
3. Pink – So What

3 Pink – So What [YouTube]
Zoals vorige week al aangekondigd is Pink na ruim 2 twee jaar terug met nieuwe muziek.
“So What” is de eerste single van haar toekomstige vijfde album “Funhouse”, die eind oktober uit zal komen. Alecia Beth Moore (Pink’s echte naam) gaat met dit nummer eigenlijk gewoon verder met wat ze de vorige vier albums ook deed: met gewoon frisse popmuziek met pit en in haar eigen(wijze) stijl.

2 The ting tings – shut up and let me go [YouTube]
Alweer de derde single van het debuutalbum “We Started Nothing”. Na “Great DJ” en, het in mijn ogen briljante, “That’s not my name” gaan ze het nu proberen met “shut up and let me go”. In eigen land heeft het Britse duo meer succes dan hier in Nederland, zo kwam “That’s not my name” nieuw binnen op nummer 1, terwijl het hier niet verder kwam dan voornamelijk een radio hitje. Hopelijk gaat het met “Shut up and let me go” beter. Ik vind het in ieder geval een lekker verfrissend pop nummertje en hoop dat het ook in Nederland aan gaat slaan.

1 Jamie Lidell – Little bit of feel good [YouTube]
Eind 2005 maakte we voor het eerst kennis met deze lange, enigszins slungelig ogende Engelsman. “Multiply” was een bescheiden hitje maar kreeg uitzonderlijk veel airplay tijdens de ‘Serious Request’ actie op 3FM, toen drie 3FM DJ’s een week in een glazen huis zaten zonder eten om geld op te halen voor Congo. Zijn nieuwe single komt net als “Another Day” van zijn tweede CD “Jim” waarop Lidell nogmaals bewijst bijzonder getalenteerd te zijn en over een waanzinnige stem te beschikken die doet denken aan de allergrootste soul legendes. Ook “Little bit of Feel Good” klinkt weer waanzinnig en daarom is het mijn keuze voor de nummer 1 van deze week.

René Klijn – Mr Blue [You tube]

Op 5 september 1993 overlijdt, op dertigjarige leeftijd, René Klijn aan de gevolgen van AIDS. René Klijn werdt beroemd in Nederland door zijn optreden van 28 november 1992 in het Vara televisieprogramma De Schreeuw van De Leeuw. De zanger vertelde in die uitzending openhartig over zijn ziekte AIDS. De uitzending werd onder andere beloond met de bronzen roos op het televisiefestival van Montreux. Aan het slot van deze uitzending zingt René Klijn, ernstig verzwakt, zijn versie van “Mr. Blue” Begin 1993 verschijnt een studioversie op single. De plaat haalt platina en brengt fl 200.000 op voor het Aids-fonds en wordt één van de grootste hits in Nederland van de jaren negentig.

Het orgineel van “Mr Blue” is van het Britse synthpop duo Yazoo, geschreven door Vince Clarke en gezongen door Alison Moyet (die later solo nog hits had met oa “All Cried Out” en “That Ole Devil Called Love“). En “Mr Blue” was niet het eerste nummer van Yazoo wat met veel succes gecoverd werd. Tien jaar eerder maakten de “Flying Pickets” van “Only You” al de eerste a cappella nummer één hit uit de Britse geschiedenis.

Maar we dwalen af, terug naar “Mr. Blue” van René Klein. Voor mij is dit echt zo een nummer die je in 1993 veel te veel gehoord hebt, waardoor ik ‘m toen ook helemaal zat was. Maar nu 15 jaar later staat het nummer nog steeds als een huis en is het goed te begrijpen waarom zoveel mensen dit zo een bijzonder nummer vinden.

Ik ben benieuwd naar wat jullie vinden van deze GeekFM Classic dus laat gerust een reactie achter….

Omdat MidPoint deze week in het teken staat van de jaren negentig is deze editie van de Geek Three en bijzondere. Geen nieuwe nummers, maar een persoonlijke top 3 van nummers die voor mij de jaren negenti vertegenwoordigen op muziek gebeid.

1. Alanis Morissette – You Oughta Know
2. Guns & Roses – Don’t cry
3. Anouk – Mood Indigo

3 Anouk – Mood Indigo [YouTube]
Vorige week nog op 1 in de reguliere Geek Three met haar nieuwste en deze week in the Geek Three 90′s met haar allereerste. Met “Nobody’s Wife” brak Anouk definitief door, maar “Mood Indigo” was de eerste single van haar debuut album “Together Alone” uit 1997, en de kennismaking met een zangeres die sindsdien, en tot nu toe, de populairste Nederlandse artiest is. En volkomen terecht als ik het voor het zeggen heb (en ik heb het voor het zeggen want het is mijn item )

2 Guns & Roses – Don’t cry [YouTube]
Na in het eind van de jaren tachtig grote successen gehad te hebben waren de verwachtingen voor het nieuwe Guns & Roses album hoog gespannen. De verhalen over botsende ego’s, overmatig drank- en druggebruik en interne ruzies deed door sommige vermoeden dat er zelfs helemaal geen nieuw album meer zou komen. Maar eind september 1991 kwam het meesterlijk “Use Your Illusion I” uit, een week later gevolgd door het misschien nog wel betere “Use Your Illusion II”. “Civil War”, “Knockin’ on Heaven’s Door” (een rock uitvoering van Bob Dylan’s klassieker), You Could Be Mine, en het wondermooie “November Rain” zijn allemaal (inmiddels) klassiekers die in geen enkele muziekcollectie mogen ontbreken. “Don’t cry” is naar mijn mening één van de allermooiste rock-ballads allertijden.

1 Alanis Morissete – You Oughta Know [YouTube]
Als er één album symbool staat voor de jaren negentig dan is dat naar mijn mening “Jagged Little Pill” van Alanis Morissette. Niet alleen omdat het album meer dan een jaar in de top 10 van de U.S. Billboard 200 albums charts gestaan heeft, ook is het, met meer dan 30 miljoen verkochte examplaren, de meest verkochte plaat aller tijden van een vrouwelijke artiest. Omdat “You Oughta Know” mijn eerste kennismaking met deze Canadese zangeres was vond ik het een toepasselijke nummer 1 voor de Geek Three 90′s edition.

Ik ben erg benieuwd wat jullie keuzes zouden zijn…. laat via Comments weten welke plaat uit de 90′s eigenlijk ook niet had mogen ontbreken

Garbage – Only Happy When it Rains

Eén van de leuke dingen aan het schrijven van de Geek Classic is dat ik zelf een classic uit mag zoeken zonder ook maar ergens rekening mee te moeten houden. De enige regel (die we ons zelf opgelegd hebben) is dat de Geek Classic gelinkt moet zijn aan een datum uit deze week uit het verleden. Verder mag ik zelf uit zoeken wat ik wil, en op deze manier kan ik iets schrijven over de muziek waar ik zelf iets mee heb. Deze week is daar een goed voorbeeld van want op 26 augustus 1966 werd namelijk Shirley Manson, de leadzangeres van de band Garbage, geboren.

Deze Schotse band is één van mijn persoonlijke favorieten, lekkere stevige muziek, net iets anders dan de standaard bandjes, maar toch zeer toegankelijk. “Net iets anders” is een understatement als we het over de zangeres hebben. Shirley Manson is een vrouw met een eigen stijl en mening die ze durft te verkondigen. Dat blijkt niet alleen uit haar uiterlijk, haar uitspraken, haar teksten en de aparte video’s maar onder andere ook uit de medewerking aan een PETA anti bond campagne. Om de aandacht te vestigen op dierenleed heeft ze zich voor de campagne laten fotograferen met het bloedige lijk van een gevilde vos in haar handen met de tekst “Hier is de rest van uw bontjas” erbij.

Garbage heeft nooit grote hits in de Nederlandse hitparades gehad. Wel werd het een populaire band op de Nederlandse podia en festivals, en ook de albums werden redelijk goed verkocht, mede doordat de muziek regelmatig op de betere radiozenders werd gedraaid. De GeekClassic van deze week is meteen ook het enige echte hitje dat Garbage gehad heeft in Nederland namelijk “Only Happy When it Rains” van het eerste naamloze album (het tweede album heeft trouwens de geeky titel “Version 2.0″)

Hieronder nog een paar voorbeelden van andere, naar mijn bescheiden mening, briljante Garbage songs:

• I Think I’m Paranoid
• Stupid girl
• Queer
• Push it
• Sex is not the enemy

Een nieuwe selectie van 3 nieuwe songs van deze week!
Elke vrijdagavond live @ Geekfm.com.

1. Anouk – If I go
2. Metallica – The Day That Never Comes
3. Amy MacDonald – Mr. Rock And Roll

3 Amy MacDonald – Mr. Rock And Roll [YouTube]
Met “This is the life” van haar gelijknamige debuutalbum, is Amy MacDonald in heel Europa doorgebroken en met haar nieuwe single “Mr. Rock And Roll” zal ze, waarschijnlijk, dit succes snel voortzetten. Het laastste nieuws met betrekking tot deze Schotse zangeres is dat er, naast het concert dat ze 17 oktober in de Melkweg in Amsterdam geeft, een extra optreden gepland staat voor 11 november in de Heineken Music Hall.

2 Metallica – The Day That Never Comes [YouTube]
“The Day That Never Comes” is alweer single nummer 40 (!!!) van de Amerikaanse heavy metal band Metallica en de eerste van het nieuwe studio album “Death Magnetic” welke 12 september uit zal komen. De fans hebben 5 jaar op nieuw materiaal moeten wachten maar als “The Day That Never Comes” een voorbode is van wat het nieuwe album te bieden heeft zullen ze, naar mijn mening, niet teleurgesteld worden. Bijna 8 minuten lang en met een begin dat aan het wondermooie “The Unforgiven” doet denken waarna het los barst tot een tirade van heerlijke drum – en waanzinnige gitaarsalvo’s zoals we van Metallica gewend zijn.

1 Anouk – If I go [YouTube]
Naast dat “If I Go” een heerlijk nummer is, is er nog een andere reden waarom Anouk de nummer één van deze editie van de Geek Three verdient. Deze week werd namelijk bekend gemaakt dat muziek van Anouk in de nieuwste versie van het computerspel Guitar Hero gebruikt gaat worden. In de editie Guitar Hero World Tour (release Q4 2008) kunnen de spelers met de Europese versie onder andere meedoen met Anouk’s “Good God”. Ook andere Europese bands zijn vertegenwoordigd zoals Beatsteaks (Duitsland), Hush Puppies (Frankrijk), Oasis (Engeland), Negramaro (Italië) en Radio Futura (Spanje), en komen op de game nummers van grote internationale artiesten als Beastie Boys, Coldplay, Foo Fighters en System of a Down voorbij.

Hey Jupiter – Tori Amos

Op 22 augustus 1963 wordt in Newton, North Carolina (VS) Myra Ellen Amos geboren.

Al vroeg toonde de jonge Myra Ellen interesse in muziek en vooral in de piano. Al heel jong valt ze op door haar uitzonderlijke talent, dus sturen Myra Ellen’s ouders haar naar het prestigieuze Peabody Conservatorium. Met haar 5 jaren was ze de jongste studente ooit en leek een toekomst als concertpianiste voor haar weggelegd.

Aan het eind van de jaren 80 vertrekt Amos, die inmiddels door vrienden Tori is gedoopt, naar Los Angeles. Daar brengt ze in 1988, zonder al te veel succes, het album ‘Y Kant Tori Read‘ uit (een verwijzing naar haar afkeer van bladmuziek). In LA werkt ze hard aan nieuwe nummers waar haar platenmaatschappij erg enthousiast over is, maar ze zijn van mening dat haar werk beter op zijn plaats is op de Europese markt. Hierop verhuist Tori naar London, waar ze een appartement en een oude piano huurt, om de liedjes af te maken.

Inmiddels zijn we tientallen jaren verder en is Tori Amos één van de meeste geroemde singer/songwriters ter wereld. Persoonlijk vind ik haar de meest talentvolle songwriter van deze tijd. Ze heeft het lef om te zingen over controversiële en zeer uiteenlopende thema’s. Zo zingt ze onder andere over de porno-industrie (“Amber Waves“), 11 september (“I Can’t See New York“), masturbatie (“Icicle“), godsdienstwaanzin (“Pancake“) en haar pasgeboren dochter (“Gold Dust”).

Ook schuwt ze het niet om over zeer persoonlijke zaken te schrijven. Het beste bewijs hiervan is waarschijnlijk het emotionele nummer “Me and a Gun“, dit nummer bevat een innerlijke monoloog van een vrouw die wordt verkracht door de lifter die ze heeft meegenomen, ook “Silent all these years” gaat over dit autobiografische thema.

Ook religie is een veel terugkomend onderwerp. Volgens Amos is de kerk verantwoordelijk voor het droogleggen van de passie. Religie scheidt het lichamelijke van het geestelijke, koppelt lust los van liefde, en scheept de gelovigen op met frustraties. Amos kan erover meepraten, zij heeft als domineesdochter naar eigen zeggen een leven lang moeten worstelen om zich van deze geestelijke seksuele onderdrukking los te maken. Zo confronteert ze in ‘God‘ de Schepper met de onrechtvaardigheid in de wereld (‘Tell me you’re crazy, maybe then I’ll understand’).

Daarnaast speelt ze piano als geen ander en heeft ze één van de mooiste zangstemmen waarmee ze ongekend veel gevoel in haar nummers legt. Mijn persoonlijke favorieten zijn onder andere “Spark” (over haar miskramen), “Winter” (een wondermooie balled over het seksuele ontwaken van een jong meisje verpakt in sneeuw- en ijsmetaforen) “Leather“,”A Sorta Fairytale” en haar enige echte hit in Nederland “Cornflake Girl“. Het is bijna onmogelijk om één nummer van Tori Amos uit te kiezen als GeekClassic, maar ik heb gekozen voor “Hey Jupiter“, één van haar allermooiste ballads, van het album “Boys For Pele” uit 1996.

null

Een nieuwe selectie van 3 nieuwe platen van deze week!
Elke vrijdagavond live @ Geekfm.com.

1. Foo Fighters – Let it die
2. Scouting For Girls – It’s Not About You
3. Sahara Hotnights – visit to vienna

3 Sahara Hotnights – visit to vienna [YouTube]
Het zou ook zomaar de artiestennaam van een exotische striptease danseres of een porno diva kunnen zijn maar “Sahara Hotnights” is de naam van een all girl rock band uit Zweden. “Visit to Vienna” was daar in 2007 al een hitje en is nu ook in ons land uitgebracht.
Ik denk niet dat we de dames al te serieus moeten nemen, het lijkt meer op een doorsnee meidenbandje, (alleen nu mét instrumenten) dan op een serieuze rockband. De sound doet me nog het meeste denken aan Texas of aan The Pretenders van eind jaren tachtig, niets mis mee, maar zeker geen moderne rock. Maar het klinkt leuk en ook zijn de dames niet vervelend om naar te kijken.

2 Scouting For Girls – It’s Not About You [YouTube]
Ik weet dat ik niet de enige ben bij GeekFM die een zwak heeft voor deze Britse band. “Elvis Ain’t Dead”, “Heartbeat” en “She’s So Lovely ” heb je al meerdere malen kunnen horen bij GeekFM, en “It’s Not About You” klinkt al net zo catchy en vrolijk als de voorgaande songs. Je raadt het waarschijnlijk al, het nummer gaat over een meisje dat de relatie beëindigd, met afgezaagde opmerking “It’s Not About You“. Toch lukt het Scouting for Girls om ook dit weer vrolijk te laten klinken.

1 Foo Fighters – Let it die [YouTube]
“Let it die” is alweer de vierde single van het album “Echoes, Silence, Patience & Grace” (één van de beste CD’s van 2007!) en er wordt beweerd dat het nummer over Courtney Love zou gaan.
Voor de Geeks die het niet (meer) weten, Courtney Love was de vrouw van Kurt Cobain, Kurt Cobain was de zanger van Nirvana, en Dave Grohl (de zanger en oprichter van de Foo Fighters) was de drummer van Nirvana.
In “Let it die” zou Grohl de schuld van Kurt Cobains drugsgebruik en zelfmoord aan Courtney toeschrijven. Zo zingt hij: “Why’d you have to go and let it die“, zeer waarschijnlijk wordt met “it” Kurt Cobain of miscchien wel Nirvana bedoeld.

Zelf zegt Grohl hierover: “It’s a song that’s written about feeling helpless to someone else’s demise. I’ve seen people lose it all to drugs and heartbreak and death. It’s happened more than once in my life, but the one that’s most noted is Kurt. And there are a lot of people that I’ve been angry with in my life, but the one that’s most noted is Courtney. So it’s pretty obvious to me that those correlations are gonna pop up every now and again.”

“Let it die” begint met zachte, akoestische gitaarnoten, maar bouwt langzaam maar zeker uit tot de onmiskenbare heerlijke rock sound waar we de Foo Fighters van kennen.